Auteur: wendycoomans

Grote vreugde bij aankomst in onze accommodatie toen bleek dat we een hele fijne douche hadden! In de douche van de vorige kamer moest je nl. veel moeite doen om nat te worden. De rest vd dag hebben we Springdale verkend en ons voorbereid op de volgende dagen.

De tweede dag zijn we met de shuttle naar het eind van het park gereden. Daar zijn we naar het begin van de wandeling door ‘the narrows’ gelopen. Daar gingen mensen de rivier in; sommigen op hun sportschoenen, anderen met een speciale broek en schoenen. De temperatuur van het water was een graad of 3, werd ons verteld.

Daarna zijn we terug gelopen naar de shuttle, naar het begin van de wandeling naar de Emerald Pools gereden en hebben we gelunched (met Duits brood). Tijdens de wandeling hadden we mooie uitzichten, maar de pools vielen nogal tegen. Tot onze teleurstelling moesten we dezelfde weg terug lopen vanwege landslides. Terug in het dorp hebben Huub, Natascha en Wendy schoenen en broeken gehaald om de volgende dag the narrows te lopen.

The narrows was een leuke tocht; door de rivier in een smalle kloof. We zagen ook nog condors vliegen. Dit hadden we niet willen missen. ’s Avonds het laatste avondmaal waarbij we geproost hebben op een toffe reis met mooie indrukken en ervaringen!

Onderweg van Glen Canyon richting Bryce veranderde het landschap langzaam weer naar wat groen; eerst groene struiken, later groene bomen erbij en op een gegeven moment zelfs wat groene weides. Tussen al dat groen dook ineens een Duitse Bäckerei op, tot grote vreugde van Carool; eindelijk echt brood! Dat moest nog wel even zelf gesneden worden.

Dichterbij Bryce Canyon zagen we steeds meer rotsformaties; rood, roze, geel, bruin en combinaties daarvan. Weer heel wat anders dan in de andere nationale parken waar we geweest waren.

Nadat we ingecheckt waren in ons hotel in Bryce Canyon Village gingen we wat viewpoints bekijken. Voor foto’s hadden we niet het goede licht, maar het beloofde zeker wat voor de volgende dag!

De dag erop waren er wat opstart problemen vanwege ‘een verende kuil van een matras’, maar lagen de rotsformaties er schitterend bij. Na nog wat viewpoints hebben we een prachtige wandeling gemaakt tussen de hoodoos door. Erg mooi!

Morgen gaan we op weg naar ons laatste Nationale Park; Zion NP.

Vanuit de Grand Canyon reden we, een stuk door het park zodat we nog van het uitzicht konden genieten, verder naar Page (Arizona). Onderweg kwamen we langs Horseshoe Bend; daar maakt de Colorado River een soort van haarspeldbocht om een rots heen, wat een mooi plaatje oplevert.

Ons hotel ligt aan Lake Powell, een stuwmeer ontstaan door de Glen Canyon Dam. We hebben een mooi uitzicht maar verder is er niet veel te doen omdat het een eindje buiten het dorp ligt. Niet dat er in het dorp veel te doen is, behalve dan Big John’s Texas BBQ. Plastic borden, plastic bestek, hele grote bbq’s waar veel rook uit komt, een rij wachtenden van ca. 100m en heerlijk gebbqt vlees, ribs en kip. Wij waren voor de rij binnen en hebben goed gegeten en een leuke ervaring erbij.

Page ligt midden in Navajo gebied en de indianen exploiteren zowat alles wat hun land te bieden heeft, zoals de Lower Antelope Canyon. Je mag daar geen tassen e.d. mee naar binnen nemen; een paar jaar geleden heeft iemand namelijk as van een overledene meegenomen en uitgestrooid in de Canyon. De Indianen zijn toen twee dagen bezig geweest met ceremonies om de Canyon te reinigen van (kwade) geesten en dergelijke.

De Lower Antelope Canyon is een zg. slot canyon; een smalle kloof van Navajo zandsteen die door water of modder is uitgesleten. Dit levert prachtige vormen op en was schitterend om te bekijken. Dit hadden we zeker niet willen missen!

’s Middags hebben we nog een kijkje genomen bij de Glen Canyon Dam en zijn we even naar een hanging garden en een uitzichtpunt gewandeld. Verder hebben we lekker lui genoten van de zon.

Voor het avondeten togen we naar El Tapatio, een kleurig Mexicaans restaurant waar we over gelezen hadden. Het eten was er erg lekker en veel, Carool zijn eten werd ter plekke aangestoken! Tot grote verbazing van de ober-señor waren alle borden even later helemaal leeg; hij wist natuurlijk niet hoeveel Huub en Carool konden eten, hahaha! Zijn verbazing werd nog groter toen we ook de dessert kaart nog wel even wilden zien, en een fried cheesecake bestelden… Volgens ons stonden de desserts voor de vorm op de kaart, want daar had toch niemand ooit ruimte meer voor. Carool dus wel.

De Grand Canyon is met recht één van de zeven wereldwonderen en eigenlijk niet met woorden te beschrijven. Zo verwachtte Natascha een bergachtig gebied maar in werkelijkheid is het een vlak gebied en gaat het in de Canyon ineens omlaag!

De dag van aankomst hebben we meteen de zonsondergang meegepikt, wat een kennismaking met de Grand Canyon!

Gisteren hebben we een wandeling een stukje de Canyon in gemaakt en vandaag de Grand Canyon vanuit de lucht bekeken. Geweldig en indrukwekkend, en voor 1 van ons misselijkmakend mooi 😉

Onderweg van Las Vegas naar de Grand Canyon hebben we een stukje Route 66 meegepakt. Klein beetje om maar dan heb je ook wat. Bij gehucht Hackberry stond langs de weg de Hackberry General Store; een nostalgische verzameling van allerlei spullen uit lang vervlogen tijd, van oude auto’s en benzinepompen tot reclameborden en een wasmachine met wringer.

Over the top, lekkere fish&chips bij Bubba Gump (van film Forrest Gump), overheerlijke cheesecake van de Cheescake Factory, mooie show van de fontein bij het Bellagio, slechtste ontbijt ever. Leuk om mee te maken.

Droog, heet, salt sand & stones. Vaak gestopt voor foto’s. Kolerevliegen in de auto. Apart landschap. Leuk om mee te maken.

Voordat we Seqouia NP uit zouden rijden wilden we nog even langs de Sherman Tree; de qua volume en gewicht de grootste sequoia. Toen we vanaf de p-plaats naar de boom liepen zagen we een moeder- en kleuterbeer door het bos lopen. Op weg naar Sherman kruisten ze een aantal maal ons pad. Een eindje verder in het bos lag ook nog een aantal hertjes. Zo mooi om te zien dat de dieren zich eigenlijk niets van mensen aantrekken.

Vanuit het NP daalden weer ongeveer 2000m en dat merkten we aan de temperatuur, op de highway gaf de thermometer van de auto alweer 90 graden Fahrenheit aan; 32 graden Celsius. Het landschap was, afgezien van de fruitboomplantages (citrusvruchten en olijven), erg dor, saai, geel en stoffig. Heel anders dan de afgelopen dagen.

Later, toen het weer wat bergachtig werd was het minder saai. De laatste 100 mile door de Mojave Desert en door de East Sierra waren nog steeds dor maar we reden door een heel bijzonder landschap.

Ofwel; het grote berenbos. Op weg naar Seqouia NP heeft Carool voor de zekerheid een lekkere warme bodywarmer gekocht. En dat was nodig! ’s Nachts daalde de temperatuur tot onder het vriespunt en tot overmaat van ramp deed de verwarming op onze kamer het ’s ochtends niet. Gelukkig konden we tijdens het ontbijt opwarmen. Maintenance kreeg onze heater weer aan de praat.

Ons hotel lag midden in het Nationale Park, Wuksachi Lodge. Er werd gewaarschuwd alles met een geur uit je auto te halen omdat anders de beren dat voor je deden. En beren zaten er!

Woensdag hebben we een een mooie wandeling gemaakt naar Moro Rock, waar we een prachtig uitzicht hadden. Wij waren trots op onszelf dat we de klim volbracht hadden, totdat we op de terugweg een Japanse oma van 80+ naar boven zagen stiefelen…

Donderdag begon top! Toen we door een bocht reden zat er een kleuterbeer, op zijn gemak aan de kant van de weg, aan een dennenappel te peuzelen. We konden dat vanuit onze auto bekijken, het beertje ging onverstoorbaar verder. Aangekomen op de parkeerplaats waar onze wandeling zou beginnen stond ook al een beer! Deze was met het verkeerde been uit bed gestapt; toen we naar zijn zin te dicht bij kwamen liet ie dat weten met een blufattack. Daarna liep ie op zijn gemak weg over picnic area. De dag kon niet beter beginnen 🙂 Na een prachtige wandeling langs meadows en door een bos met statige seqouia’s liepen we weer terug richting onze auto. Op een uitzichtpunt hadden we even bereik gehad en kon Natascha nog even met Randstad bellen. Een paar honderd meter voor de p-plaats zagen we een stel het bos in wijzen; wéér een beer! Hij stak op zijn gemak het pad over een verdween in de meadow. Onze dag kon niet meer stuk!

Overige dagen hebben we mooie tochten gemaakt, met op zaterdag een heuse speurtocht. De hike stond op de kaart crystal clear aangegeven, maar in het echt bleek het een weinig belopen trail te zijn door een bos, struiken met stekels en rotsen met hars; na de lunch moesten we Huub van een steen af trekken omdat ie vast geplakt zat. We zagen berenpootafdrukken en berenpoep maar geen beren helaas.In Sequoia NP werden stukken bos aangestoken door de brandweer. Blijkbaar is dit nodig voor de groei van de Seqouia’s; zonder de brand, die de bosbodem schoon maakt, kunnen de zaden niet groeien. Zaten we soms wel in de rook…Morgen op weg naar Lone Pine, een tussenstop op weg naar Death Valley en Las Vegas.